Toen ik een jaar of fijftien was, begon het leven
er werd van alles in me wakker in die tijd
het was een rusteloos verlangen
naar een onbekend bestaan
en naar de liefde, naar een groots meeslepend iets
en ook al wist ik noch van niets
ik ben er naar op zoek gegaan

Ik wou naar Lissabon, Parijs of Barcelona
er moest een plek zijn waar er op me werd gewacht
'k wou net so lopen als Cliff Richard
en een kuif als Bobby Vee
en ongenaakbaar als Marlene Dietrich zijn
en heel ver weggaan met de trein
op weg naar God mag weten wie

Een groot onstuitbaar verlangen
hartsocht, niks minder of meer
't hield me onwrikbaar gevangen
ik bleef verlangen
altijd weer

Ik zocht het heftigste, het hoogste en het mooiste
vooral het mooiste, en dan ook nog voor altijd
en ek keek steeds over de schouder
van de vlam van dat moment
die ik maar al te vaak versleet voor surrogaat
en dat dat diepe wonden slaat
dat was me toen nog niet bekend

I heb de zon gekust en brandde dus mijn lippen
ik heb de maan gestreeld
maar dat kon enkel's nachts
en alle sterren die ik plukte
die verbleekten na een uur
en de planeten bleken hooguit een symbool
maar wat zich ergens ver verschool
het bleef een smeulend houtskoolvuur

Achter de horizon wacht er ook iemand op jou
die begrijpt hoe verlaten jy bent
onder je huid wonen heimwee en hunkering
naar een gevoel dat geen ander herkent